“Nazlı ay, gelin ay; git ona söyle.”

“All cause, you love love love, when you know i can’t love.”

“Aynı cümleyi kurup aynı şehre bakarken.”

Lenka, Windows reklamından ibaret değildir!

“Kaçacağım bir gün buralardan, 

Gözlerimi kapatıp, gökkuşağı düşleyerek 

Al beni rüzgar götür uzaklara, götür sonsuza.”

Geçen günlere yazık; yazık etmişsin gönül sen.

Öyleyse hiç sevmemiş; sevilmemişsin gönül sen.

Kafası karışıktı. Aynı anda birkaç duyguyu birden yaşıyordu. Üzgündü, kırgındı, kızgındı; bir o kadar da şaşkındı. Neyse ki yeni başladığı iş ilaç gibi gelmişti, kafasını dağıtmak adına. “Teker teker dağılıyor efkarı kalbimin.”

Her sabah, otobüsten indikten sonra 10 dakika kadar yürümesi gerekiyordu işe gitmek için. Yürümek…İnsan en çok yürürken düşünür. Her şeyi, iyiyi ve kötüyü. Yürürken, kendinizle hiç olmadığınız kadar başbaşasınızdır. Kafasında da hep aynı şarkının aynı dizesi vardı: Think about the lonely people, then think about the day she found you… “Soruyor şimdi, eski şarkısı.”

Aslında yardım ihtiyacı olan, düzeltilmesi gereken insan benim; neden karşıma tam zıtları çıkıyor, düzeltilen değil de düzelten ben olmak zorunda kalıyorum diye düşünüyordu, o 10 dakikalık yollarda. “Yenebilirsin dertlerini, atabilirsin ölü toprağı.”

Demek ki o son buluşmamızdaki o abartılı sarılmalar, göz dolmaları bu yüzdenmiş diye düşündü. Mantığı bu olayı anlayabiliyordu, ama yürek denen, o soyut hergele her zamanki gibi anlayış kıtlığı yaşıyordu. “Bulut bulut çözülüyor esrarı geçmişin.”

İyi ki 10 dakikadan fazla yürümüyorum, yoksa halim nice olurdu, diye düşündü. Aklına, her günkü düşünceleri gelmesin diye, radyo dinleyim dedi; ama çalan şarkı yine her şeyi başa sardı: She says she has no time, for you now… “Silebilirsin izlerini, yaptıklarının.”

Bazen o kadar yalnız hissedersin ki, sanki dünyada 6 milyar insan da yanında olsa bile yalnız kalırmışsın gibi. Sonra düşünürsün, “ben mi yalnızım ki?” dersin. Etrafındaki insanları düşünürsün, onlara haksızlık ettiğini anlarsın, kızarsın kendine. Ama o arada gelen o duygu yok mu, o his; her şeyi başa sarmana neden olur.

Kendine o kadar çok üzülürsün ki, kızmayı bile unutursun.

“Sonrası serbest, sonrası Pazar.”

Her şarkı, size hatırlattıkları kadar vardır. Her şarkı; milyonlarca farklı insana, milyonlarca farklı şeyi hatırlattığı kadar vardır.

Önceden kale olarak kullandığımız, ahşaptan bahçe duvarının yerine çelikten bahçe kapısı yapmışlar. Topumuz artık bahçenin içine kaçamaz.

Çelik çomak oynarken, çeliği içine atıp bolca puan kazanmaya çalıştığımız boş inşaat da yoktu artık.

“Atan alır” kuralını işleten uçsuz bucaksız, boş arazinin yerinde, tüm gün etrafa gürültü saçan işyerleri koymuşlar.

“Evde hasta var” diyen evden de ses çıkmaz olmuş. O hasta iyileşti mi? Yoksa öldü mü?

Her kapısını çaldığımda, bana ekmek arası marul veren şişko teyze nerde acaba?

Bahçesinde çilek yetiştirip, her bahar bana ikram eden teyzemi de çok boşladım.

Aralarına file bağlayıp, “mahalle tenisi” oynadığımız direklerden biri gitmiş.

Babannem artık “ev salçası” yapmıyor. Belki, sokakalr günlerce doamtes kokusundan kurtuldu ama, bi’ şeyler eksik yine de.

Her adımımda gıcırdayan, ahşap tabanlı ev gitmiş, kazulet gelmiş.

Bahçemiz vardı, meyve vermeyi uzun süre önce bırakmış bir kayısı ağacı vardı. Çardak vardı. Üzerindeki üzümlerden mütevellit, arıları eksik olmayan. Onlar gitmiş, kazulet gelmiş.

Yan komşunun ceviz ağacının olduğu bahçe nereye gitmiş. Oraya da mı kazulet diktiniz?

Caddemizin adı ne diye değişmiş?

Bakkalımız vardı. Cips alırdım bol bol. İçinden taso çıksın diye. Kekikli cips çıkmıştı, yeniydi. Çok satsıni alışılsın diye, üzerine kocaman kocaman yazarlardı, “Boş Yok” diye. Tadını sevmezdim ama hep ondan alırdım. Taso önemli çünkü. Bir kere, mahallenin en iyi top oynayan çocucğuyla gitmiştik bakkala. İkimiz de taso odaklı olarak kekikli cipse abanmıştık. O üsttekini almış, ben alttakini. Benimkinden 2 tane taso çıktı, onunkinden hiç. Günlerce tutturmuştu, benim tasom seninkine düşmüş diye. iddiydi, istiyordu o tasoyu, ama vermedim asla. Çünkü taso önemliydi, anca kaldırımların üzerinde, çetin mücadeleler sonucunda kaybedilebilirdi.

Işıklar kapandı, benimle kimse kalmadı. Işıkları açamıyorum. Çok üzülüyorum.

Seninle 3 dakika fazla geçirebilmek için üşümeyi göze alabilirim, yorulmayı da göze alabilirim, geç kalmayı da. Diğer insanların laflarını duymayı da. Çünkü biliyorum ki, “yüzüme güldüğünde, içimdeki karanlık uçacak.”

Sonra geceler var, düşünceler var. “Sen ve ben ve engelleri” düşünürüm. Sadece sen ve ben olabilmeyi düşlerim. Engellerin olmadığını düşlerim. Ve “böyle sürer gider gece, düş ve düşüncelerle.” Ama işte, sonra maalesef,  yine sabah olur. Güneş doğar. Doğmayaydı iyiydi.

“Düşler bitmiş olur. Engeller ve farklar, aşılmayacak kadar yüksek olur.” Yine yaşamak gerekir, her şeye rağmen. Engeller ve farklara bakılır uzaktan, ucu bucağı görünmüyordur adeta.

Tekrar düş kurmak dileğiyle dersin, çünkü en fazla yapabildiğin odur. Düşlerine kimsenin karışamadığını getirirsin aklına, gülümsersin.

Düşlerinde özgürsündür, cesursundur; sen misindir? Orası bilinmez.