“All cause, you love love love, when you know i can’t love.”

Lenka, Windows reklamından ibaret değildir!

“Would you lend me your eyes for a little while, so I might remember how to smile?”

Her şarkının bir hikayesi vardır denir ya hani, o söz biraz eksik kalmış. Her şarkının milyonlarca hikayesi vardır aslında. Dinleyenleri kadar hikayesi vardır o şarkının. Hissederek dinleyenleri, içinde kendinden bi’ şeyler bulanları kadar.

Bazı şarkılar da aşk şarkısı zannedilir, daha doğrusu çoğu şarkının olduğu gibi, o özel şarkıların da klasik aşk şarkısı olduğu düşünülür. Haydi oradan! Aşktan daha önemli, daha derin, daha insancıl duygularımız da var.

Güneydoğu diyorum,

Asit diyorum,

Kuyular diyorum,

İnsanlık diyorum…

saralovasaralovsaralovsaralovsaralovsaralovsaralovsaralovsaralovsaralovsaralovsaralov

Heyecan, içtenliğe en yakın duygudur belki de. Heyecanlanmaktan çekinilmemeli. Heyecanlanan insandan zarar gelmez. Sanılan aksine, asıl heyecanlanınca içten gelen kararlar verir insanlar. İçten ama doğru mu, orası bilinmez.

Doğruluk dediğin şey, göreceli değil midir hem? Sana doğru gelen bi’ şey, kime yanlış gelirse gelsin doğru olarak kalmalıdır. Bilmem kaç milyar insanın, yine bilmem kaç milyar kişiliği olmalıdır.

Özgün olunmalı, özgür olunmalı. Ama yine de “ellerimiz boş kalıyorsa” işte tekel bayiileri o günler için var.

Tatlı şarkı sınıfının en yeni üyesi.

Bu şarkı eskimiyor. Sözleri, melodisi eskimiyor.

Çok büyük bir tesadüf eseri dinlemiştim ilk kez, o günden beri, hani derler ya, “başucu şarkılarımdan”

Naif kelimesinin anlamını bilmeyenler, kelimeyi ilk kez duyanlar, bu şarkıyı dinlerlerse cevaplarını alırlar.

Dışarda kar, kulağımda bu şarkı; umarım yarın yine yaşamak gerekir.

Cumartesi günü çalışacağımızı bilerek girdiğimiz cuma geceleri bu şarkıyı söyleyebiliriz.

İşte böyle, indienin dibine vuruyoruz çocuklar.